Pałac Biskupów Krakowskich w Kielcach to najlepiej zachowana w Polsce rezydencja z epoki Wazów. Zachowały się oryginalne wnętrza z unikatowymi elementami wystroju architektonicznego jak np. stropy ramowe, fryzy podstropowe, marmurowe i kamienne kominki. Uwagę zwracają również oryginalne meble z epoki, jednak nie pochodzą z samego Pałacu – biskupi rezydowali tu tylko czasowo i przywozili ze sobą wszystkie niezbędne sprzęty.
Budowę pałacu rozpoczęto w 1637 roku z inicjatywy Jakuba Zadzika, najmłodszego z dwanaściorga dzieci Jana Zadzika herbu Korab i Jadwigi Borsówny herbu Dołęga. Jakub Zadzik był zręcznym politykiem i szybko piął się po szczeblach kariery – w 1629 roku pełnił funkcję kanclerza wielkiego koronnego, był ulubieńcem króla Zygmunta III. Niestety po objęciu tronu przez Władysława IV utracił swe wpływy, doszło nawet do tego że Władysław IV aby pozbawić kanclerza jego dotychczasowych prerogatyw zaproponował mu biskupstwo krakowskie. Łączenie tych dwóch funkcji było niemożliwe, więc w 1635 roku Jakub Zadzik zrezygnował z urzędu kanclerskiego.
Pałac, zachował się w stanie prawie zupełnie nieprzekształconym, dla fundatora miał być trwałym pomnikiem chwały upamiętniającym jego polityczne dokonania i sukcesy oraz świadectwem nieprzeciętnych, choć niespełnionych ambicji. Niestety Jakub Zadzik nigdy nie zobaczył ukończonego pałacu, gdyż w czasie trwania prac zmarł.
Aż do XIX wieku pałac pełnił funkcje dla których go wybudowano – był wygodnym lokum duchownych oraz ich gości. W 1818 roku władze zaborcze odebrały budynek diecezji i po wprowadzeniu drobnych zmian umieściły tutaj Szkołę Górniczą, a po pewnym czasie siedzibę urzędów Guberni Kieleckiej. Z czasem gmach popadł w zaniedbanie, a w okresie 1860-1861 zburzono zdobiące fasadę pałacu posągi posłów, usunięto bramę wjazdową, niektóre portale, a smukłe hełmy wież zastąpiono nieestetycznymi płaskimi daszkami namiotowymi. Dopiero w 1919 roku usunięto większość nie pasujących przekształceń. Po 1945 roku w pałacu urzędowali przewodniczący Wojewódzkich Rad Narodowych, a w 1969 roku obiekt przekazano Kieleckiemu Muzeum Narodowemu.