Zamek w Malborku to jeden z 3 największych zamków należących do współczesnej polski. Jak podają różne źródła zamek w XIV i XV wieku był dobrym punktem nawigacyjnym widocznym z imponującej odległości 20 km. W owym czasie Marienburg był największym zamkiem świata i prawdopodobnie jednym z ważniejszych miejsc mapie średniowiecznej Europy. Cała budowla zajmowała obszar ponad 21 ha dorównując powierzchnią wielu miastom dawnej Europy i wielokrotnie przewyższając wielkością standardową średniowieczną warownią. Do budowy fundamentów i elementów narażonych na bezpośredni atak wroga użyto granitu o łącznej objętości około 5000 m3! Choć jak wynika ze źródeł, początki twierdzy były różne. Budowę rozpoczęto w 1274 roku na wniosek komtura dzierzgońskiego Hermanna Schoenberga i mistrza krajowego Teodoryka Gatirslebe. To właśnie w tym okresie do twierdzy przylgnął niechybny przydomek „kupy błota” wynikający z pierwszych prac związanych z koniecznością usypania wzniesienia. Powstała w tym okresie warownia otrzymała nazwę Sanct Marienburch – Zamek św. Marii.
Pierwsze oblężenie w swojej historii Malbork doświadczył po przegranej przez Zakon bitwie grunwaldzkiej. Pomimo heroicznej na prędce zorganizowanej obrony przez samozwańczego komtura Świecia Henryk von Plaue. Jak się jednak okazało Malborka nie udało się zdobyć ani mieczami ani armatami a jedynie z pieniądze. W 1454 polskie władze odkupiły zamek z rąk nowego dowódcy Oldrzycha Czerwonki za kwotę 190 000 złotych węgierskich. Na kolejne oblężenie twierdzy nie przyszło jednak długo czekać już w 1656 Malbork oblegali Szwedzi. Pomimo licznych walk i przechodzeni zamku z rąk do rąk twierdza nie został zniszczona wskutek działań wojennych. Natomiast mniej łaskawe okazały się dla zamku rządy podczas rozbiorów. Zgodnie z wymogami Prus rozpoczęto przebudowę twierdzy i bezpowrotnie niszczono średniowieczne zabytki przystosowując tereny pod oddziały wojskowe. Sytuację udało się zmienić po publikacji w 1803 roku protestu. W skutek poparcia go przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelm, w 1816 zakazano działania na szkodę warowni. Pełną rekonstrukcję i odbudowę datuję się jednak dopiero na rok 1931.