Pierwsze wzmianki na temat Zamku w Oporowie pochodzą z XIV wieku. Wtedy to w tym miejscu znajdował się niezwykły drewniany dwór. Budowę samego zamku w murowanej wersji rozpoczęto jednak dopiero w 1420 roku. Prace te zlecił ówczesny wojewoda łęczycki Mokołaj Oporowski. Jego niezwykłe ambicje odzwierciedla fakt ufundowania wielu lokalnych budowli. Niestety sam zamek ukończyli dopiero jego synowie w 1453 roku. Niestety wielu z kolejnych potomków w tym rodzie niczym się dla tej posiadłości nie przyczyniło, a w ręcz przeciwnie wraz kolejnymi spadkami posiadłość dzielono na coraz to mniejsze części.
W 1657 roku zamek został poważnie na skutek pożaru powstałego w wyniku prowadzenia działa wojennych w jego pobliżu. Dopiero w rękach dwóch kolejnych właścicieli Kazimierza i Zygmunta Tarnowskich zamek odzyskał odrobinę swojego blasku. Dzięki zaangażowaniu braci wprowadzono również pewne zmiany i udogodnienia, m.in.: nowe stropy oraz rozległy ogród (który kształtami odpowiada współczesnej wersji).
Kolejnymi znanymi historii właścicielami zamku byli Jan Sołłohub oraz Helena Szaniawska, którzy rezydowali w tym miejscu wpisując się na karty historii jako trwoniący majątek i utrzymujący sporą ilość służby a nawet lokalne wojsko. Z tego okresu pochodzi również legenda o białej damie, którą miałaby być sama kasztelanówna spotykająca się na potajemnych schadzkach z wybrankiem w podziemnym tunelu. Legenda głosi, że kochanka zginęła w podziemiach, przygnieciona głazem spod, którego do dziś wydobywają się jęki.
Dopiero kolejny właściciel zamku Józef Sołłohub zainwestował w tę posiadłość nadając jej nieco bardziej barokowy charakter.
Jednak największy wpływ na tę budowlę okazał się mieć Ann Korzeniowska i Aleksander Pocieja, którzy dwa pokolenia później objęli władzę nad zamkiem. W 1796 roku rozpoczęli niezwykle istotne naprawy renowacyjne, bez których dziś nie można by było z pewnością mówić o zamku.
Kontynuatorami prac remontowych okazali się również kolejni właściciele. Jednak Aleksandra i Tomasz Orsetti nadali zamkowi w 1837 zdecydowanie bardzie neogotycki charakter.
Na szczęście zamek nie ucierpiał zarówno podczas I jak i II wojny światowej. Dzięki czemu prace renowacyjne podjęte po 1947 roku dały rewelacyjny rezultat, który możemy podziwiać do dziś.