Zamek we Fromborku to tak naprawdę warowna katedra. Umiejscowiona została na wzgórzu nad brzegiem Zalewu Wiślanego między rzekami: Bauda i Narusa. Katedra została zaliczona do kategorii zamków ze względu na bardzo rozbudowany system obronny. Kompleks we Fromborku ma kształt nieregularnego prostokąta z budynkami umieszczonymi przy 10 m murach obwodowych.
Jedynie katedra nie przylega do murów, przez co od północy powstał obszar międzymurza. Ogółem można się tu doliczyć aż 8 wież i baszt (plus jedna niezachowana). Wspaniale prezentuje się główna brama od południa z dwiema basztami i drewnianym mostem przy którym widać relikty barbakanu rozebranego w XIX wieku.
Zamek we Fromborku, to budowla średniowieczna, powstała w połowie XIV wieku na podwalinach XII wiecznej drewniano-ziemnej fortyfikacji. Powstałą w latach 1329-1388 murowana katedra stała się siedzibą bp Henryka II Wigenapa. Za czasów, gdy na zamku przebywał biskup Wigenap powstała również pierwsza z wielu warstw murów oraz baszty i wieże, w tym ta będąca mieszkaniem Mikołaja Kopernika, napisał w niej swoje najsłynniejsze dzieło „O obrotach sfer niebieskich”. W 1414 podczas tzw. wojny głodowej wojska polsko-litewskie spaliły miasto i ograbiły katedrę.
Kolejnej rozbudowy fortyfikacji, katedra doczekała się w XVI wieku. W ramach rozbudowy powstały nowe-głębsze fosy oraz dodatkowe baszty przystosowane do ostrzału artyleryjskiego, a także wzmocniono żelaznym kratami obie bramy.
W XVII wieku Frombork został doszczętnie zniszczony podczas szwedzkiego najazdu. Zniszczoną konstrukcję odbudowano w połowie XVIII wieku. Wraz z odbudową, dobudowana została barokowa kaplica Zbawienia przez co budowla straciła swój dotychczasowy, obronny charakter.
W 2005 roku po długotrwałych pracach archeologicznych udało się odnaleźć w katedrze, szczątki najznamienitszego mieszkańca twierdzy Frombork – Mikołaja Kopernika.